​𝗜𝗸 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗷𝗼𝘂 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘇𝗲𝗴𝗴𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗲𝗻.
Tóch doe ik een suggestie op de #dagtegenkanker .
Noem het een vriendelijke uitnodiging 😇

𝗞𝗮𝗻𝗸𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗲𝗶𝗵𝗮𝗿𝗱𝗲 𝗱𝗶𝗮𝗴𝗻𝗼𝘀𝗲.
Niet alleen voor wie de ziekte krijgt,
Maar zeker ook voor de partner.

𝗠𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗱 𝗽𝗹𝗼𝘁𝘀 𝗺𝗶𝗷𝗻 #mantelzorger
Toen ik in 2009 een slecht lotje trok.
Ongerust over wat de toekomst zou brengen
en met de zorg voor twee jonge kinderen.

𝗛𝗶𝗷 𝗼𝗻𝘁𝗽𝗼𝗽𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘁𝗼𝘁 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘀𝘂𝗽𝗲𝗿𝗵𝗲𝗿𝗼!
Kwam gedurende maanden élke dag naar het ziekenhuis.
En ook onze kinderen kregen massa's aandacht en liefde
Mede dankzij de steun van familie en vele vrienden.

𝗗𝗶𝘁 𝗵𝗮𝗱 𝗼𝗼𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻𝘇𝗶𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗶𝗺𝗽𝗮𝗰𝘁 𝗼𝗽 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸
en eventuele gemiste kansen.
Het was een intense periode van constant navigeren
tussen ziekenhuis & gezin, onzekerheid & hoop.

𝗠𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗰𝗼𝗹𝗹𝗲𝗴𝗮 𝗼𝗼𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝘀𝘂𝗽𝗲𝗿𝗵𝗲𝗿𝗼?
Misschien voor een partner, een kind, een ouder?
Vraag dus niet alleen hoe met de kankerpatiënt gaat
𝗩𝗿𝗮𝗮𝗴 𝘃𝗮𝗻𝗱𝗮𝗮𝗴 𝗼𝗼𝗸 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗺𝗮𝗻𝘁𝗲𝗹𝘇𝗼𝗿𝗴𝗲𝗿 𝗴𝗮𝗮𝘁.

Hartelijke groet van deze happy survivor
& dankbaar lid van de psychosociale patiëntencommissie van Kom op tegen Kanker

P.S. Foto gemaakt in de herstelperiode na een succesvolle beenmergtransplantatie in UZ Leuven & superhero heet in het echt leven Dirk Caals
P.S. Door mijn ervaringen toen, doe ik nu het werk dat ik doe: zorgzame omgevingen creëren voor zorgcliënten, medewerkers én naasten 🧡

Neem gerust vrijblijvend contact op om te zien hoe ik jullie kan inspireren en ondersteunen, steeds op maat van jouw organisatie én met bijzondere aandacht voor de noden van de bewoners. Mijn hulp kan beperkt blijven tot een paar uurtjes kennis uitwisselen of ze kan een heel traject van analyse, conceptontwikkeling tot de volledige projectbegeleiding beslaan. Als ik jou mag ontzorgen, kan jij focussen op de bewoners, hun liefsten én je medewerkers.

Ondertussen is Teun alomtegenwoordig: in kranten en magazines, op radio en televisie, als spreker in de zorg en op universiteiten. Ik moest spontaan denken aan het lied van Bram Vermeulen, “De Steen”. Deze zorgvernieuwer heeft zeker ‘een steen verlegd in een rivier op aarde’. Ik leg daar graag mijn extra steentje bij. Jij ook?

Hartelijke groeten en graag tot binnenkort,

Ilse
Ilse De Cauwer – 0475/42.00.64 of [email protected] – www.co-thinking.be

Hier vind je het boek: VerpleegThuis - De Arbeiderspers
En hier kan je nog eens luisteren naar dat prachtige lied:De Steen - Bram Vermeulen - YouTube

P.S. En wat nu met die sticker van die boekenkast? Eén van mijn klanten heeft er een tafeltje met een paar boeken naast gezet ;-)

 ​

Vrijdagnamiddag, Zorgflats ‘t Molenhof. In één van de zithoekjes zit een dame te glunderen. Ik vraag haar “En mevrouw, wat vindt u ervan?”. “Wel madammeke, ik woon hier nu bijna twee jaar. Ik ben hier heel content: het eten is lekker, er wordt hier goed voor mij gezorgd, en ik woon hier schoon. Maar mijn kinderen en ik zeiden altijd: het is hier precies een kliniek in de gangen. Maar nu, met al die foto’s, dat is een héél ander zicht. En die roos, die is prachtig!”

“Ja, ik heb even getwijfeld of ik die wel zou gebruiken. Ze is heel mooi, maar ze is ook al een beetje aan het verwelken.” Haar antwoord: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
​
Vandaag is de plaatsing van dit zorgomgevingsproject waar ik al een tijd mee bezig was (corona stak een paar keer een stok in onze wielen 😉). Ik had alles minutieus voorbereid, met grondplannen en instructies voor de plaatsers. Na mijn opleiding wou ik snel gaan kijken ter plaatse. Onderweg had ik de algemeen verantwoordelijke aan de lijn gehad, die was alvast enthousiast. Ook de verantwoordelijke van de zorgflats zelf klonk telefonisch tevreden. Spannend!

​

​Ik was dus helemaal niet voorbereid op de koude douche die mij te wachten stond! Nochtans, de signalisatie op de parking werkte verhelderend, zoals verwacht. De inkomhal zag eruit zoals ik het gehoopt had, huiselijker, niet meer die ‘visbokaal’ van voorheen. De print van de molen was geslaagd! Achter die mooie inkom zat echter een groepje ontvreden bewoners... Mijn grootste supporter tot hiertoe, Albert, voerde het verzet aan. Met hem had ik toch eerder al gesproken over wat we van plan waren. “Ja, wij zitten hier precies opgesloten! Ik heb nog niemand gehoord die tevreden is over die inkom!”

Wat was er gebeurd? In mijn enthousiasme om een huiselijke inkomhal te maken, had ik hen een stukje van hun zicht naar buiten ontnomen, waardoor ze niet meer alles en iedereen in het oog konden houden 😉 Verdorie, plaatsters gelukkig nog aanwezig. Snel nadenken, hoe lossen we dit op? Beetje extra snij- en plakwerk, en daar was het cruciale stukje zicht terug beschikbaar. Oef!
​
“En zijt ge mij vergeten?” “U vergeten Albert? Ik zou niet durven!””Maar bij mij hangt er geen foto...” “Albert, bij jou komt de allermooiste foto! Er waren alleen een aantal kaders niet op tijd geleverd.”

En daar zat ze dus te glunderen, die dame bij de roos. Er zat ook een meneer in dat zithoekje te lezen. Heel content met al die kleuren en bloemenpracht! Wel bezorgd over wie al die bloemen en planten water zou geven...

Missie geslaagd! En wat die inkom betreft: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
​
Dit project kwam tot stand in samenwerking met Tim Tondeleir, grafisch vormgever. Als ik voor een zorgomgevingsproject na het uitwerken van een concept ook betrokken blijf voor de uitvoering, werk ik graag met hem samen. Dat doen we onder de gemeenschappelijke noemer ‘Talking Spaces’, wij laten ruimtes spreken.
​
Wil jij ook werk maken van jouw zorgomgeving, neem gerust contact op met mij.
Ilse De Cauwer – 0475/42.00.64 of [email protected] – www.co-thinking.be

Hallo,

Waarom wordt iemand in 's hemelsnaam zorgomgevingsdeskundige? Ik vertel jou graag waarom ik doe wat ik doe. Dat kan je zien en horen in bijgaand filmpje (jaja, mijn filmdebuut!). Of je leest onder de knop gewoon rustig verder.

​ 
Mijn missie is zorgen dat mensen, vooral kwetsbare mensen, zich zo goed mogelijk voelen. Dat is altijd zo geweest: op school, in de scouts, als zorgvrijwilliger, ... 

In 2009 trek ik een slecht lotje: ik word zelf ziek. De diagnose van acute leukemie komt keihard binnen in ons jonge gezin. We zijn compleet overdonderd! Een onmiddellijke opstart van de behandeling is levensnoodzakelijk. Die behandeling bestaat uit chemotherapie in quarantaine binnen de muren van het ziekenhuis, telkens 4 tot 8 weken...

De bezoekmogelijkheden zijn zeer beperkt, dus zit ik vaak eenzaam in mijn afgesloten kamer. En daardoor heb ik heb héél veel tijd om die kamer te bestuderen. Niet bepaald een opbeurende activiteit. Vanuit één van de isolatiekamers heb ik zelfs uitzicht op de palliatieve eenheid van het ziekenhuis. Voor iemand als ik die gevoelig is voor sfeer, kleur en menselijkheid is dat alles een trieste aangelegenheid.

Het is gek dat we de lastigste momenten van ons leven zouden doorbrengen in een witte, nietszeggende kamer in groot anoniem gebouw. Om de boel een beetje op te vrolijken kleven we - met de hulp van mijn mama - een grote sticker van een klavertje 4 op de kast. Dat herhalen we zo vier keer. Het brengt een beetje menselijkheid, hoop en sfeer binnen, ook bedoeld voor de patiënten na mij.

In die periode overvalt mij een besef van grote kwetsbaarheid en complete afhankelijkheid. Het is onvoorstelbaar belangrijk om in zo’n periode ook als mens gezien te worden. Mijn hematoloog die aan het eind van zijn medische uitleg vraagt: “En mevrouw De Cauwer, hoe gaat het met ú?” Daar krijg ik nu nog kippenvel van.

Hoe die menselijkheid invloed heeft op wat ik nu doe? Ik stelde mezelf de vraag hoe ik kon helpen om het gevoel van eigenwaarde en het welzijn van kwetsbare mensen op te krikken. Dat kan niet door zelf zorg te geven. Ik kan namelijk geen bloed of naalden zien... Wat ik wél kan doen is een zorgzame omgeving creëren voor kwetsbare mensen. Daar haal ik energie uit, daar gaan mijn oogjes van blinken!

En dan wil ik tot slot bekennen dat ik een speciale boon heb voor mensen met dementie. Ik zie dementie als een bijzondere vorm van kwetsbaarheid die je berooft van wie je bent. Dat raakt mij, steeds opnieuw. Veel respect voor organisaties die blijven focussen op hun mogelijkheden (koken, strijken, spelen, ...). Ik help graag mee aan meer zelfredzaamheid, mede dankzij een zorgzame omgeving.

Ik geloof dat – naast kwalitatieve zorg – de zorgomgeving de mens mee kan ondersteunen. Dààrom ik doe wat ik doe. En als jij daar ook in gelooft, kom ik graag met je meedenken!

Hartelijke groeten en graag tot binnenkort

Ilse

​Bovendien werden de medewerkers (nu beter bekend als 'De zorghelden') betrokkken bij de aankleding van de personeelsruimtes. Zij konden slogans indienen die te maken hadden met teamwerk. Die slogans werden door Tim omgezet in leuke muurstickers voor de locker- en overlegruimtes. Ook de lange gangen naar de personeelsruimtes werden aangenamer gemaakt met kleurrijke muurstickers van silhouetten.

Heb jij ook plannen om werk te maken van de zorgomgeving, dan denken wij graag met je mee. Wij werken steeds op maat van jouw organisatie. Talking Spaces is een samen-werkingsverband tussen Tim Tondeleir, grafisch vormgever bij Big Boom, en Ilse De Cauwer, zorgomgevingsdeskundige bij co-thinking care. Wij laten ruimtes spreken om welzijn te bevorderen en stress te verminderen bij gebruikers, bezoekers én medewerkers. We doen dit niet alleen voor woonzorgcentra maar ook voor ziekenhuizen, scholen en overheidsgebouwen. Let’s talk spaces!
P.S. We werkten ook de volledige signalisatie uit voor dit woonzorgcentrum, dat is nog een verhaal op zich ;-)

OCMW-site ‘Het Heiveld’ in Sint-Amandsberg bij Gent zou de signalisatie in hun woonzorg- en dagverzorgingscentrum aanpakken. De directeur had al straatnamen op bepaalde afdelingen en wou graag op dat principe verder bouwen. Tim Tondeleir, grafisch vormgever van Big Boom, werd erbij gehaald en begon aan het concept van de signalisatie.

In dat concept wordt Het Heiveld gezien als een grote gemeente. En binnen die context hebben we de verdere signalisatie ontworpen: dorpskernborden voor de deelgemeentes (afdelingen), straten (voor de gangen, reeds vertrouwd aanwezig), vereenvoudigde kamernummering. Bewoners begrijpen dit concept makkelijk, de wegwijzers zijn zoals in de echte wereld: blauwwitte pijlen, zwartwitte pijlen, etc. …

Het ontwerp van de signalisatie - ook naar leesbaarheid toe - is één zaak, de inhoud van elk bord op elk informatiepunt bepalen is een andere zaak. Tim en ikzelf kregen de kans om het belang van doordachte signalisatie toe te lichten aan de verantwoordelijken. Zij waren overtuigd van ons betoog en wij werkten een stappenplan uit.
​
Eerst werd een analyse gemaakt van alle mogelijke gebruikers – intern en extern – van de site, en hoe die bij voorkeur zouden circuleren. Daarbij werden ook de pijnpunten in de circulatie opgelijst. Dit was werk voor de organisatie zelf, omdat zij de dagelijkse realiteit zien, en soms ook ongewenste circulatie willen ombuigen. De feedback hebben we nadien grondig doorgesproken met de hele groep.

                  (beeld van Het Nieuwsblad online 18/04/2012 door Marieke Van Pee)

Daarna waren wij opnieuw aan zet met het opmaken van een inventaris van élk bord op élke mogelijke plaats naar elke mogelijke richting. Dat kan alleen maar grondig gebeuren als je ter plaatse bent en alles met je eigen ogen ziet. Monnikenwerk, doch wij houden wel van een uitdaging! Tim werkte daarop alle borden één voor één uit.
​
Alles werd eerst geprint op papier en door ons opgehangen in het gebouw. Nu kon de testfase beginnen! Als er toch nog foutjes of gebreken waren, konden gebruikers die doorgeven vooraleer alle borden finaal geprint zouden worden. Dat laatste was de taak van Quality Colors uit Merelbeke. Zij stonden ook in voor de plaatsing, vergemakkelijkt dankzij de testprints 😉.

Als jij ook plannen hebt om werk te maken van de signalisatie in jouw organisatie, dan denken wij graag met je mee. Wij kunnen van A tot Z meegaan, maar als klant kan je ook zelf bepaalde stappen in het proces voorbereiden. Wij werken steeds op maat van jouw organisatie.

Talking Spaces is een samenwerkingsverband tussen Tim Tondeleir, grafisch vormgever van Big Boom, en Ilse De Cauwer, zorgomgevingsdeskundige van co-thinking care. Wij laten ruimtes spreken voor meer welzijn en minder stress bij gebruikers, bezoekers én medewerkers. We doen dit niet alleen voor woonzorgcentra maar ook ziekenhuizen, scholen en overheidsgebouwen. Let’s talk spaces!
​
Nu eerst nog heel veel goede moed gewenst in de strijd tegen het coronavirus. Hou het gezond! Hartelijke groeten, Tim en Ilse

​We hebben 3 'flows' onderscheiden in het gebouw:
Mundo - deze van de aanvragers
Domo - die van de medewerkers en
Jungo - die van bezoekers en ontmoetingen 
De bedoeling was dat de ruimte de gebruikers & hun activiteiten zou ondersteunen. Ik stelde een uitgebreid concept voor waarbij het rustgevende blauw en beelden van België de aanvragers zouden leiden. Groen en beelden van de wereld zouden de medewerkers een aangename werkomgeving bezorgen. Natuurbeelden en de kleur oranje ontvangen de bezoekers en leiden vergaderingen en pauzes in goede banen. Dat alles sloot helemaal aan bij de wensen van het CGVS team.

Een nieuw jaar, een frisse start!
Daar horen wensen bij - of ingrediënten - voor een kleurrijk, boeiend en vooral ook mild 2019!

Ik hoop van harte dat je een fijne eindejaarsperiode achter de rug hebt, met veel warme ontmoetingen. En dat je nu klaar bent om er weer in te vliegen!

Het is het voorbije jaar heel stil geweest op de blog, daar ben ik mij ten zeerste van bewust. Niet omdat er geen uitdagende projecten uitgedacht en uitgewerkt werden. Niet omdat er geen boeiende evenementen werden opgezet. Niet omdat ik mijn vrijwilligersinzet niet uitgebreid heb. Of omdat er geen verrijkende ontmoetingen waren. Er was alleen geen tijd meer over om daar ook over te vertellen... Dàt was het probleem.

En als ik jou niet vertel wat ik gedaan heb en nu doe, dan kan jij natuurlijk niet inschatten of ik iets voor jouw zorgorganisatie kan betekenen of niet. Daar ga ik dus verbetering in brengen!

Je mag mij natuurlijk sowieso altijd contacteren voor meer uitleg dan wat je op de website of op LinkedIn kan zien.

Graag tot binnenkort,

Ilse

Jouw zorgorganisatie heeft plannen om te bouwen of te verbouwen?
Daar komt ontzettend veel bij kijken. Heel wat keuzes ook die gemaakt moeten worden. Veel van die keuzes bepalen de uiteindelijke look & feel van je zorgomgeving. En dàt is waar jouw cliënten en hun naasten mee in aanraking komen.
​
Dit is dan ook een pleidooi voor doordachte keuzes voor het zorginterieur, vroeg genoeg in het bouwproces, niet pas aan de eindmeet. Want door goed na te denken van bij het begin, kan je met hetzelfde budget meer winst boeken op vlak van welzijn en tevredenheid. Niet alleen voor de gebruikers, ook voor hun naasten én je medewerkers.​

In mijn gratis E-book “Jouw zorg in de juiste zorgomgeving? 5 slimme interieurkeuzes die het welzijn van cliënt, bezoeker én medewerker fundamenteel beïnvloeden” lees je daar nog meer over. Om meteen zelf toe te passen, OF om het belang van professioneel advies in te zien.
Bij woonzorgcentrum De Vliet in Zele hebben we het e-book in de praktijk omgezet. Dit WZC behoort tot vzw Zorgnetwerk Trento. Ik werd reeds in de ruwbouwfase betrokken bij het project. Zowel de directie als de architect stonden open voor zorginterieuradvies op maat van de toekomstige bewoners. Zie hier het resultaat van slimme keuzes die door medewerkster Karine en mezelf zijn gemaakt.

​De directie had eerder gekozen voor een lichtere vloer. Die keuze kon nog omgezet worden naar een donkerder versie van tegels, wat meer stabiliteit biedt, naar analogie met wat we in de natuur zien. Deze vloerkleur werd overal doorgetrokken. Een plots contrast in de vloer maakt personen met dementie onzeker, zij kunnen dit aanzien als een drempel of een put.
​
Bovendien konden we voorkomen dat de badkamers van de bewoners overal witte tegels zouden krijgen. Ogen van ouderen hebben meer nood aan contrast om objecten te onderscheiden. Dankzij het witte sanitair tegen de donkere tegels, verhoogt de zelfredzaamheid van de bewoner, en verlicht de job van de medewerker.
​​

We konden ook de kleur van de deuren nog bepalen. Dienstdeuren laten we zo weinig mogelijk opvallen, meegaand met de kleur van de muur. Deuren die van belang zijn voor bewoners zijn in contrasterend donker hout, net zoals de maatkasten.
​
Warme kleuren in meubilair, gordijnen en op bepaalde plaatsen in de gangen, dragen bij aan de huiselijkheid. Warme kleuren worden ook het langst goed gezien door ouderen. Bij koelere kleuren zoals blauw en groen wordt het onderscheid sneller bemoeilijkt. Ook voor de aparte afdeling van de zusters werd hetzelfde kleurenpalet gevolgd.
​

In de bewonerskamers streefden we verder naar huiselijkheid. Een kleurtje onderaan de muur als lambrisering, daarboven een lichte zandkleur om de ruimte toch helder te houden. Karine koos daar een warme kleur gordijnen bij. We kozen ook voor discrete, halfhoge muurbescherming aan de bedzijde van de kamer (niet op foto).
​
De lichtere zetel contrasteert goed met de vloer wat het de bewoner ook weer makkelijker maakt om het zitoppervlak te zien. Nieuwe bewoners zijn vrij om het basismeubilair aan te vullen met hun eigen meubelen.​

Het komt er dus op aan om tijdig (!) doordachte keuzes te maken voor de zorgomgeving, met bijzondere aandacht voor de noden van jouw doelgroep. En dat hoeft niet noodzakelijk meer geld te kosten, zoals bovenstaand project bewijst. Download alvast het e-book, en aarzel niet mij te contacteren als je hulp wil bij jouw project.

Hartelijke groeten en graag tot binnenkort,

Ilse​

​Dit – gelukkig fictieve – scenario was het begin van een vruchtbaar en aangenaam co-thinking project.
​

​De cliënt en zijn activiteiten
De Stichting Nottebohm is actief als Woonzorgcentrum Nottebohm (in Antwerpen) en als Medisch Centrum Nottebohm (in Antwerpen en Brecht). Hun missie: “U uw leven laten verderzetten zoals u dat wenst”, in wederzijds respect én wederzijdse verantwoordelijkheid.
​

​Wat voorafging
“Wat als je vader dementie heeft, en je bent op zoek naar een gepaste woon-zorg-oplossing?” Dat was het scenario dat Geert Deschacht, directeur bij Nottebohm, mij voorlegde.
Via een gemeenschappelijke relatie kwam ik in contact met Geert. Zijn bezoek aan mijn website en het lezen van mijn missie wekten de nodige interesse om te kijken wat we samen konden doen. Een leuk compliment als start van een aangename samenwerking.
​

​
​De vraag van de cliënt
Mijn eerste opdracht was een afspraak te maken met de sociale dienst, en te vragen om een rondleiding met het oog op een opname voor mijn vader met dementie. Ik zou zelf Nottebohm beleven/ervaren als potentiële cliënt. Op basis daarvan zou ik een verslag én een analyse maken. Daarna konden we samen bekijken met welke verbeteringspunten in de zorgomgeving ik de organisatie kon helpen.

​Mijn aanpak
Tijdens de rondleiding kon ik zeer veel respect ervaren: van medewerkers tegenover elkaar, en van medewerkers tegenover bewoners. Hier was geen sprake van verkleinwoordjes: mensen werden aangesproken met hun voornaam, of als meneer/mevrouw De Cock. Naast “mooie” zorg zag ik op bepaalde plaatsen ook een zeer aangename, warme zorgomgeving.​

Via de zeer voorname hoofdgang met kunstwerken gelinkt aan de oprichters van de zorgvoorziening, de familie Nottebohm, kom je aan de cafetaria. Deze laatste geeft absoluut geen ‘refter-gevoel’, zij heeft de uitstraling van een stijvolle brasserie, met warme kleuren en comfortabel meubilair – door de bewoners zelf gekozen! Enige valse noot daar was de grote saaie scheidingswand met het dagcentrum. Daarover zo meteen meer.​
​

​
Bij het eerstvolgende overleg bespraken we samen het uitgebreid verslag van mijn beleving als potentiële cliënt, voorzien van suggesties voor verdere verbetering. Daarnaast doorliep ik mijn eigen protocol – de warme zorginterieuranalyse - mét een frisse blik van buitenaf. Aan de hand daarvan  heb ik de verantwoordelijke ook een gedetailleerde analyse van de verschillende stappen in de ‘customer journey’ bezorgd.
​
Een aantal zaken mocht meteen al aangepakt worden. Bijvoorbeeld, de klasse die het centrum beneden uitstraalt, ontbrak nog in de bewonersgangen boven. Wat betreft de signalisatie was er – vooral buiten – ruimte voor verbetering. Zeker met de dubbele functie van het centrum: de seniorenzorg én de gezondheidszorg. Die dubbele functie lag bovendien moeilijk in de communicatie naar externe spelers in het zorgveld toe. Ook daar mocht een oplossing voor gezocht worden.
​

​
​De resultaten
In overleg volgde er een kleur- en interieuradvies voor de aankleding van de bewonersgangen op de verdiepingen. Daar zullen we werken met warme kleuren en hun complementaire tegenhangers. Donkerder onderaan, veel lichter bovenaan, wat voor meer stabiliteit zorgt. Er komen ook statige kunstwerken aan de muur in de stijl van de gang beneden. Werken kortelings uit te voeren.​

​
​In de ‘brasserie’ kwam er een oplossing voor de grote saaie scheidingswand met het dagcentrum. Na enig experimenteerwerk in de zoektocht naar het juiste materiaal, kwam er een grote panoramafoto van Antwerpen. Bewoners en bezoekers kunnen nu op zoek naar de belangrijkste monumenten van de Sinjorenstad.​​

​
​Inhoudelijk werd er duidelijkheid geschept rond het diverse aanbod van de organisatie. Eerst intern, en dan door verfijning in verder overleg. Zo kwamen we tot een helder overzicht van de verschillende diensten. Naar aanleiding van de opendeur voor zorgprofessionals is het aanbod ook visueel voorgesteld binnenin het gebouw. Hierdoor zien bezoekers nu ook in een oogopslag wat Nottebohm aan diensten te bieden heeft.​​

​
De vernieuwde helderheid in het tweeledig aanbod liet ons ook toe om de signalisatie buiten te verbeteren. Dat deden we zowel op de parking als aan het gebouw. Het design van de “bomen” en de signalisatie vielen zo in de smaak dat het nu deel uitmaakt van de huisstijl, ook voor communicatie en presentaties!​​

​Partners in crime
Om deze resultaten te bereiken, werkte ik samen met Tim Tondeleir, freelance graphic & digital designer van Big Boom, en Patrick Baertsoen, partner bij Quality Colors, een digitaal grootformaat printbedrijf.​
​

Wil jij werk maken van jouw zorgomgeving?
Je heb nu gezien hoe co-thinking care mee nadenkt over de zorgomgeving, op maat van jouw zorgorganisatie. Aarzel niet om mij vrijblijvend te contacteren als je zelf aan de slag wil.
​
 
En voor de goede orde...
Met mijn papa van 70 is alles ok (“knock on wood”). Hij runt samen met mijn mama een Bed&Breakfast met een grote tuin. En hij scheert nog steeds zelf al zijn hagen, ook op grotere hoogte 😉
 
Hartelijke groeten en graag tot binnenkort,
 
Ilse

   www.co-thinking.be
   [email protected]
   be.linkedin.com/in/ilsedecauwer
   NIEUW! Download het gratis e-book ‘5 frequente fouten in en om de wachtkamer’
​