Vrijdagnamiddag, Zorgflats ‘t Molenhof. In één van de zithoekjes zit een dame te glunderen. Ik vraag haar “En mevrouw, wat vindt u ervan?”. “Wel madammeke, ik woon hier nu bijna twee jaar. Ik ben hier heel content: het eten is lekker, er wordt hier goed voor mij gezorgd, en ik woon hier schoon. Maar mijn kinderen en ik zeiden altijd: het is hier precies een kliniek in de gangen. Maar nu, met al die foto’s, dat is een héél ander zicht. En die roos, die is prachtig!”
“Ja, ik heb even getwijfeld of ik die wel zou gebruiken. Ze is heel mooi, maar ze is ook al een beetje aan het verwelken.” Haar antwoord: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
Vandaag is de plaatsing van dit zorgomgevingsproject waar ik al een tijd mee bezig was (corona stak een paar keer een stok in onze wielen 😉). Ik had alles minutieus voorbereid, met grondplannen en instructies voor de plaatsers. Na mijn opleiding wou ik snel gaan kijken ter plaatse. Onderweg had ik de algemeen verantwoordelijke aan de lijn gehad, die was alvast enthousiast. Ook de verantwoordelijke van de zorgflats zelf klonk telefonisch tevreden. Spannend!
“Ja, ik heb even getwijfeld of ik die wel zou gebruiken. Ze is heel mooi, maar ze is ook al een beetje aan het verwelken.” Haar antwoord: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
Vandaag is de plaatsing van dit zorgomgevingsproject waar ik al een tijd mee bezig was (corona stak een paar keer een stok in onze wielen 😉). Ik had alles minutieus voorbereid, met grondplannen en instructies voor de plaatsers. Na mijn opleiding wou ik snel gaan kijken ter plaatse. Onderweg had ik de algemeen verantwoordelijke aan de lijn gehad, die was alvast enthousiast. Ook de verantwoordelijke van de zorgflats zelf klonk telefonisch tevreden. Spannend!
Ik was dus helemaal niet voorbereid op de koude douche die mij te wachten stond! Nochtans, de signalisatie op de parking werkte verhelderend, zoals verwacht. De inkomhal zag eruit zoals ik het gehoopt had, huiselijker, niet meer die ‘visbokaal’ van voorheen. De print van de molen was geslaagd! Achter die mooie inkom zat echter een groepje ontvreden bewoners... Mijn grootste supporter tot hiertoe, Albert, voerde het verzet aan. Met hem had ik toch eerder al gesproken over wat we van plan waren. “Ja, wij zitten hier precies opgesloten! Ik heb nog niemand gehoord die tevreden is over die inkom!”
Wat was er gebeurd? In mijn enthousiasme om een huiselijke inkomhal te maken, had ik hen een stukje van hun zicht naar buiten ontnomen, waardoor ze niet meer alles en iedereen in het oog konden houden 😉 Verdorie, plaatsters gelukkig nog aanwezig. Snel nadenken, hoe lossen we dit op? Beetje extra snij- en plakwerk, en daar was het cruciale stukje zicht terug beschikbaar. Oef!
“En zijt ge mij vergeten?” “U vergeten Albert? Ik zou niet durven!””Maar bij mij hangt er geen foto...” “Albert, bij jou komt de allermooiste foto! Er waren alleen een aantal kaders niet op tijd geleverd.”
Wat was er gebeurd? In mijn enthousiasme om een huiselijke inkomhal te maken, had ik hen een stukje van hun zicht naar buiten ontnomen, waardoor ze niet meer alles en iedereen in het oog konden houden 😉 Verdorie, plaatsters gelukkig nog aanwezig. Snel nadenken, hoe lossen we dit op? Beetje extra snij- en plakwerk, en daar was het cruciale stukje zicht terug beschikbaar. Oef!
“En zijt ge mij vergeten?” “U vergeten Albert? Ik zou niet durven!””Maar bij mij hangt er geen foto...” “Albert, bij jou komt de allermooiste foto! Er waren alleen een aantal kaders niet op tijd geleverd.”
Met iets minder bravoure dan ik was binnengekomen deed ik verder mijn ronde. De kaders met de tuinfoto’s waren meer dan geslaagd. Rondwandelen in de gangen was nu als een wandeling in de tuin van ’t Meirlaenhof (al dan niet toevallig de tuin van mijn ouders). De vergaderzaal had meer cachet gekregen. De referentiepunten in de gangen, zoals de grote roos hadden hun effect.
En daar zat ze dus te glunderen, die dame bij de roos. Er zat ook een meneer in dat zithoekje te lezen. Heel content met al die kleuren en bloemenpracht! Wel bezorgd over wie al die bloemen en planten water zou geven...
Missie geslaagd! En wat die inkom betreft: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
Dit project kwam tot stand in samenwerking met Tim Tondeleir, grafisch vormgever. Als ik voor een zorgomgevingsproject na het uitwerken van een concept ook betrokken blijf voor de uitvoering, werk ik graag met hem samen. Dat doen we onder de gemeenschappelijke noemer ‘Talking Spaces’, wij laten ruimtes spreken.
Wil jij ook werk maken van jouw zorgomgeving, neem gerust contact op met mij.
Ilse De Cauwer – 0475/42.00.64 of [email protected] – www.co-thinking.be
Missie geslaagd! En wat die inkom betreft: “Niks in het leven is perfect hé madammeke.”
Dit project kwam tot stand in samenwerking met Tim Tondeleir, grafisch vormgever. Als ik voor een zorgomgevingsproject na het uitwerken van een concept ook betrokken blijf voor de uitvoering, werk ik graag met hem samen. Dat doen we onder de gemeenschappelijke noemer ‘Talking Spaces’, wij laten ruimtes spreken.
Wil jij ook werk maken van jouw zorgomgeving, neem gerust contact op met mij.
Ilse De Cauwer – 0475/42.00.64 of [email protected] – www.co-thinking.be
RSS-feed
